AANSTELLERITIS

Onlangs kwam er een cliënte op gesprek voor een BMRT (Body Mind Reset Technique) behandeling.

Ze vertelde me dat haar man en twee zonen haar al 25 jaar lang afschilderden als iemand met ‘aanstelleritis’. En dat ze daar niet echt verweer tegen had, want dat ze inderdaad een schrikachtig en nerveus iemand was, die als een tante Sidonia opsprong bij elk hard geluid of telkens er iemand onverwachts de kamer binnen kwam.

Ze was de plagerijen intussen wel beu omdat ze zich, ondanks de ongetwijfeld goeie bedoelingen van haar familie, continu beschaamd voelde en ook wel wat onrechtvaardig behandeld. Maar wat haar probleem nu precies was en waar het vandaan kwam, was haar niet duidelijk. En dat wilde ze helder krijgen.

Bij de intake kwam vrij snel naar boven dat ze een op het eerste gezicht harmonieuze, maar bij nader onderzoek heel eenzame jeugd met behoorlijk wat ‘toegedekt’ trauma had gehad, en een zenuwstelsel dat als gevolg daarvan al zo’n 50 jaar ‘aan’ stond.

Hiervoor moeten niet altijd verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Het kan ook zijn dat je onvoldoende fundament kreeg. Haar vader was een afwezige, wereldvreemde, wat verbitterde man, haar moeder een creatievelinge met redderssyndroom die mijn cliënte als een soort ersatz voor haar man zag.

Ik gaf haar een korte introductie over hoe we als kind van 0 tot 6 jaar in een onbewuste staat leven, en dat onze logische filter zich pas daarna begint te ontwikkelen. Dat we in die periode alles dus ongefilterd, zonder tijdsbesef, opnemen in ons systeem. De goeie, maar ook de minder goeie dingen.

En dat ons bewuste brein maar zo’n 5% van onze persoonlijke ijsberg uitmaakt, en ons onbewuste brein 95%. Daardoor kunnen we een zenuwstelsel ontwikkelen dat continu (in plaats van tijdelijk, bij écht gevaar) in fight-flight-freeze-fawn gaat, omdat we alles gaan aanvoelen als potentieel gevaar. Wat ons uitput én onze blik op de realiteit vervormt.

Ik begon met haar een aantal basic resets te geven, haar behoorlijk gevulde ‘vaas’ vanuit haar jeugd leeg te maken. Zaken zoals bestaansrecht, innerlijk kind, vertrouwen in moeder/vader, toxische schaamte… kwamen daarbij aan bod. Na elke sessie kwam er meer ontspanning in haar systeem.

Bij iedere ontmoeting kwam ze ook een stuk opgeruimder de kamer binnen, en na een aantal behandelingen waren haar Sidonia-symptomen helemaal verdwenen. Ze had meer energie, kon weer vol in het leven staan en zich -misschien wel voor het eerst- onbekommerd verbinden met haar man en zonen.

Gemiddeld 50% van de mensen in een ‘normale’ maatschappij zijn veilig gehecht. Dat wil zeggen dat de andere 50% in mindere of meerdere mate onveilig gehecht zijn. Deze mensen hebben allemaal een vaas die half, driekwart of misschien zelfs tot aan de rand gevuld is. Food for thought.