Van kindsaf ben ik gefascineerd door al wat voelbaar maar niet zichtbaar is. En werd ik geconfronteerd met familietrauma, verlies en rouw. Het zijn de pijlers waarop mijn leven en werk zijn gebouwd.

Intergenerationeel en vroegkinderlijk trauma zijn lang een onzichtbare epidemie geweest, vaak weggestopt in een taboesfeer. Daar komt sinds een aantal jaren gelukkig verandering in. 

We leren er steeds meer over en komen er vaker mee naar buiten. We zoeken naar en vinden hulp om ons te leren rouwen en bouwen. Vanuit het hart van de pijn.

Want jij, in het centrum van je leven en in verbinding met anderen, geeft de meeste kans op ‘sustainable’ gezondheid, welzijn en geluk. Voor jezelf én je omgeving.